ENVU laat haar beroep tegen Infrabel stilvallen en verliest toch niets: afstand van geding, maar Infrabel betaalt de kosten omdat het zelf had ingetrokken

Wat gebeurde er?

Infrabel schreef een overheidsopdracht voor diensten uit voor de onkruidbestrijding van de hoofdsporen van zijn net: de huur van een onkruidbestrijdingstrein, met gekwalificeerd personeel. Op een onbekende datum verklaarde Infrabel de offerte van de Franse vennootschap Environmental Science FR (ENVU) onregelmatig en gunde het de opdracht aan een andere inschrijver. ENVU vorderde de schorsing van die beslissing en stelde op 16 februari 2026 een annulatieberoep in. Op 3 maart 2026 trok Infrabel de bestreden beslissing in. Bij arrest nr. 266.107 van 19 maart 2026 verwierp de Raad van State de vordering tot schorsing. Daarna bleef het stil aan de kant van ENVU. Artikel 17, § 10, van de gecoördineerde wetten op de Raad van State bepaalt dat een verzoeker wordt vermoed afstand te doen van het geding wanneer hij, na de verwerping van zijn schorsingsvordering, niet binnen dertig dagen na de kennisgeving van dat arrest een verzoek tot voortzetting van de procedure indient. ENVU diende zo’n verzoek niet in. Auditeur Marie Lambert de Rouvroit vroeg op 12 mei 2026 de toepassing van de vereenvoudigde procedure van artikel 11/3 van het algemeen procedurereglement, en de griffie liet ENVU op 18 mei 2026 weten dat de kamer de afstand van geding zou vaststellen, tenzij zij binnen vijftien dagen vroeg om te worden gehoord. Ook dat gebeurde niet. Wel vroeg ENVU om de kosten ten laste van Infrabel te leggen, met inbegrip van de rechtsplegingsvergoeding tegen het basisbedrag van 770 euro. De voorzitter van de VIe kamer stelde de afstand van geding vast, maar willigde het kostenverzoek in ‘wegens de tussengekomen intrekking’: Infrabel draagt het rolrecht van 200 euro, de bijdrage van 26 euro en de rechtsplegingsvergoeding van 770 euro.

Waarom doet dit ertoe?

Afstand van geding klinkt als opgeven, en het vermoeden van artikel 17, § 10, dient om procedures af te sluiten die de verzoeker na een verworpen schorsingsvordering niet meer actief voert. Dit arrest toont dat het in de praktijk ook gewoon de logische afsluiting kan zijn van een beroep dat zijn doel al heeft bereikt. Infrabel had de bestreden beslissing zelf ingetrokken, waardoor ENVU geen reden meer had om de vernietiging verder na te streven. Door geen verzoek tot voortzetting in te dienen, liet zij de procedure op de eenvoudigste manier eindigen. Het doorslaggevende element is de kostenregeling: de Raad kijkt voorbij de procedurele vorm naar de oorzaak van het einde van het geding, en dat is de intrekking door Infrabel. Daarom draagt Infrabel de kosten en de rechtsplegingsvergoeding. Samen met arrest nr. 266.107 vormt dit arrest het volledige verloop van één dossier: een gunning die wordt aangevochten, een aanbesteder die zijn beslissing intrekt, en een procedure die op twee momenten zonder inhoudelijk oordeel eindigt — en waarin de kosten uiteindelijk bij de aanbesteder terechtkomen.

Gerelateerde arresten

• Arrest 266107 — Het schorsingsarrest in dezelfde zaak (19 maart 2026): na de intrekking door Infrabel werd de schorsingsvordering van ENVU verworpen en werden de kosten aangehouden — dit arrest regelt ze.
• Arrest 267785 — Arrest van dezelfde VIe kamer en dezelfde dag: ook de stad Zinnik trok een betwiste gunning in, en ook daar betaalde de aanbesteder de kosten en de rechtsplegingsvergoeding van 770 euro, ondanks een formele verwerping.
• Arrest 266679 — Intrekking van een geschorste gunning door de gemeente Anderlecht: beroep zonder voorwerp, kosten voor de gemeente als verkapt vernietigde partij.